Van rustige paden in de Alpen en iconische paden in de Tatra tot aan de vulkanische landschappen van Ecuador: Paulina komt altijd op plekken terecht die ze nooit had gedacht te bezoeken. Ze heeft al sinds haar tienerjaren diabetes type 1 en heeft in de loop der tijd ontdekt wat echt belangrijk is bij de voorbereiding op grote beklimmingen, lange dagen in de buitenlucht en meerdaagse expedities ver van huis. Ze weet welke snacks haar op de been houden als pauzes kort zijn, hoe ze haar diabetesbenodigdheden moet organiseren zodat ze alles met handschoenen aan kan pakken, en vooral hoe ze zich goed kan voorbereiden zodat ze zich kan concentreren op de bergen voor haar – en niet op de stress van ‘wat als?’.
Hoe bereid je je voor op meerdaagse beklimmingen met diabetes type 1
Paulina groeide niet op in een bergbeklimmersfamilie, geen kampeertripjes in haar jeugd, geen klimweekends. Het begon allemaal met een spontane wandeltocht tijdens de rustige Covid-19-jaren. Sindsdien heeft haar nieuwsgierigheid haar over verschillende continenten gebracht, waar ze moeilijke routes en technische beklimmingen heeft getrotseerd die haar lichaam en geest op de proef stellen. Ze blijft dagklimmen en weekendtrips maken, terwijl ze omgaat met de unieke uitdagingen van diabetes type 1.
Ze leeft al meer dan tien jaar met diabetes, dus planning en voorbereiding zijn haar niet vreemd. Maar klimmen? Dat brengt een hele reeks nieuwe dingen met zich mee waar je rekening mee moet houden: onvoorspelbaar weer, lange nachten met weinig slaap, koude lagen die niet altijd meewerken, handschoenen die elke taak vertragen, en de simpele realiteit dat je lichaam zich anders gedraagt als je het urenlang op de proef stelt.
Deze winter reisde ze naar Ecuador om twee van de meest iconische vulkanen van het land te beklimmen: Cotopaxi en Chimborazo. Voor het eerst nam ze Kaleido mee de bergen in.
Voorbereiding op Ecuador: lijstjes, lagen en de ‘voor het geval dat’-kit
Net zoals Heleen haar vakantielijstjes heeft, uit onze eerdere blogpost “Reizen met diabetes type 1? Heleen ontdekt de hele wereld”, heeft Paulina expeditielijstjes, die met elke reis een beetje langer worden.
Voordat ze vertrekt, stelt ze twee aparte diabeteskoffers samen: één die ze meeneemt de bergen in, en één die veilig in de accommodatie beneden blijft.
Haar bergkoffer bevatte:
- voldoende insuline, verdeeld over verschillende zakjes
- koelelementen om de voorraad te beschermen
- een glucagonkit
- insulinepennen en een glucosemeter
- twee Kaleido-pompen
- extra infusiesets en cartridges
- Dexcom-sensoren en reserveonderdelen
- snelle koolhydraten: gummibeertjes en energiekauwsnoepjes
- opgeplakte labels zodat haar gidsen wisten waar alles lag
“Temperatuur en toegankelijkheid zijn het belangrijkst”, legt ze uit. “Mijn gidsen weten altijd precies waar mijn spullen liggen, vooral de dingen die ik snel nodig heb.”
Disclaimer: deze kit is gebaseerd op de ervaring van Paulina en haar zorgverlener. Overleg altijd met je zorgverlener.
Cotopaxi beklimmen: het ritme leren met Kaleido
Cotopaxi was het eerste doel van de reis. Na de wandeling naar de berghut rustte het team een paar uur uit voordat ze midden in de nacht aan de klim begonnen, een klassieke timing voor bergbeklimmers.
Dit was haar eerste grote klim met Kaleido en haar loopsysteem.
“In het begin was de loop waarschijnlijk net zo in de war als ik”, lacht ze. “Maar na een dag of twee begreep het mijn patronen.”
Nachten in de bergen kunnen de glucosespiegels alle kanten op sturen. De lus paste zich beetje bij beetje aan, waardoor sommige van die schommelingen werden gladgestreken en zij de vrijheid kreeg om aan de beklimming te denken.
De rustpauzes op Cotopaxi waren kort, net lang genoeg om wat chocolade of gummibeertjes te pakken, een laagje aan te passen en door te gaan. De sportactiviteit verhoogde de streefwaarde en waarschuwde haar proactief wanneer het tijd was om koolhydraten in te nemen, waardoor ze een laag
Toen de lucht lichter werd, bereikten zij en haar gids de top van Cotopaxi. “Het voelde onwerkelijk. Helemaal surrealistisch en de moeite waard.”
Chimborazo: de zwaarste uitdaging
Na een korte rustpauze was het tijd voor Chimborazo: de klim die volgens haar de grootste uitdaging zou zijn. En dat was het ook.
De aanloop was lang, ze had weinig geslapen en haar lichaam was al moe van de dagen ervoor. Ze begon de klim uitgeput en onzeker.
Vanaf dat moment was het een kwestie van doorzetten. Stap voor stap, geleid door haar hoofdlamp en de stem van haar gids, werkte ze zich een weg naar het laatste stuk.
En toen… de top. Een moment van trots, opluchting en overweldigende emotie.
“Het was het moeilijkste wat ik ooit heb gedaan. Maar ook een van de mooiste dagen van mijn leven.”
Waarom ze haar verhaal deelt
Mensen zeggen vaak tegen Paulina dat ze het geweldig vinden dat ze klimt met diabetes type 1. Ze waardeert de steun, maar daar gaat het niet om.
“Ik heb geen lof nodig vanwege mijn diabetes”, zegt ze. “Ik wil gewoon dat mensen weten dat het mogelijk is. Ja, het vergt voorbereiding. Ja, er zijn extra stappen. Maar je kunt nog steeds de dingen doen waar je van houdt.”
Ze denkt al aan haar volgende beklimmingen. Maar Ecuador, Cotopaxi en Chimborazo zullen altijd speciaal blijven: de plek waar ze leerde dat ze haar grenzen kon verleggen, op haar voorbereiding kon vertrouwen en op Kaleido kon rekenen om de ingewikkelde delen net iets makkelijker te maken.
Over Paulina
Paulina woont in Amsterdam en ontdekte pas een paar jaar geleden het bergbeklimmen. Nu besteedt ze het grootste deel van haar tijd aan trainen, plannen en klimmen, altijd op zoek naar het volgende uitzicht, de volgende uitdaging en de volgende top. Ze hoopt dat haar ervaringen meer mensen met diabetes type 1 aanmoedigen om de natuur te verkennen en op zichzelf te vertrouwen om de eerste stap te zetten.
Deze blog is gebaseerd op Paulina’s persoonlijke ervaringen en kan niet worden beschouwd als medisch advies. Raadpleeg je zorgverlener voor individueel advies.